เหม่อมองฟ้า ฟ้ามืดลง ใจปลงหนัก คิดถึงรัก ที่จากไป ให้ใจหาย
ฤาทุกครา เมื่อฟ้ามืด ลงยามใด ในหัวใจ ต้องเจ็บปวด ทรมาน
เหม่อมองฟ้า ฟ้ามืดไป ใจคิดถึง ครั้งเคยซึ้ง ติดตรึงใจ ในความหวาน
ยังคิดถึง ตรึงใจอยู่ ทุกคืนวัน เคยรักกัน แต่วานวัน ก็ผ่านไป
เหม่อมองฟ้า ฟ้ามืดไป ไร้แสงดาว ท้องฟ้ากว้าง ว่างเปล่า ดาวห่างหาย
แม้จันทรา เคยเจิดจ้า ยังจากไป ดังหัวใจ ฉันไร้เธอ เพ้อกับลม
เหม่อมองฟ้า ฟ้าไร้แสง แห่งจันทร์ส่อง สุดเศร้าหมอง นองน้ำตา พาใจเหมือน
ฟ้ามืดไป ไร้แสงสะกาว แห่งดาวเดือน เปรียบเสมือน ดวงใจฉัน นั้นไร้เธอ
*******************
.......ฉันนั่งอยู่มุมเดิมที่ท้ายเตียงข้างหน้าต่างในคอนโดของฉัน ทุกอย่างในห้องเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ดอกไม้ดอกนั้นที่วางอยู่หลังทีวี ก็ยังอยู่ตรงนั้น แก้วกาแฟที่ฉันดื่มไปเมื่อเช้ายังคงวางอยู่ที่เดิม และรูปของเขา ใช่ ผู้ชายที่ฉันหวังให้เป็นคู่อยู่ร่วมกันจนวันตาย ก็ยังคงเฝ้ามองฉันด้วยสายตาเศร้าๆ ตรงที่เดิม อืม ใช่ หัวเตียงของฉันเอง แต่มีสิ่งหนึ่ง และเป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่มันเปลี่ยนแปลงไป.....
......ท้องฟ้าที่ฉันคุ้นเคย ท้องฟ้าที่เคยเป็นเพื่อน ท้องฟ้าที่ฉันเฝ้ามองทุกครั้งที่ฉันนั่งอยู่ตรงนี้และรู้สึกเหงาขึ้นมา ท้องฟ้ายังคงเป็นท้องฟ้าที่ฉันเห็นอยู่ทุกวัน แต่ต่างออกไปที่คืนนี้ท้องฟ้าที่เคยทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น กลับทำให้ฉันหดหู่อย่างบอกไม่ถูก......
......ฉันรู้สึกเหงาเหลือเกินในคืนนี้ ดาวดวงน้อย และแสงอบอุ่นของดวงจันทร์ที่ฉันหวังพึ่งพา กลับพากันสมน้ำหน้า และทิ้งฉันไปอย่างไม่ใยดี ฉันไม่สามารถที่จะทำใจให้มองไกลออกไปบนท้องฟ้าที่มืดดำ เพราะทนไม่ได้กับความใจร้ายของแสงจันทร์และดวงดาว...
.....ฉันหันกลับมามองในห้องที่ว่างเปล่า เพื่อหวังว่ามันจะทำให้จิตใจฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้างแต่ไม่เลย ถึงแม้ทุกอย่างจะยังคงอยู่เหมือนเดิม แต่ที่ตรงนั้น ตรงที่คนที่ฉันรักเคยนอนซมด้วยโรคร้ายที่ไม่พึงปรารถนานั้น มันยังมีร่องรอยของความเจ็บปวด พื้นที่ที่ยุบลงไปตามความยาวและขนาดร่างกายของเขา ยังคงย้ำเตือนให้ฉันคิดว่าเขายังคงอยู่ตรงนี้ ไม่ได้จากฉันไปไหน ใช่ความคิดอย่างนั้นอาจจะทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดทรมานได้ด้วยเช่นกัน เมื่อภาพเก่าๆ ที่เคยเห็นเขาต้องเจ็บปวดทรมานมันยังตามหลอกหลอนฉันอยู่อย่างร้ายกาจ.....
......ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าบนท้องฟ้าที่มืดมิดยามนี้ เขา.....คนที่ฉันรักและเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดนั้นจะสามารถมองผ่านความมืดมนนั้นลงมาหาฉันได้อย่างไร ท้องฟ้าตอนนี้มันมืด มืดซะจนฉันเองกลัว กลัวว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็นฉันได้จากเบื้องบนนั้นอีกต่อไป....
*******************************
อยู่บนนั้นเธอมองมาถึงฉันไหม เพราะเหตุใดฟ้าจึงแกล้งแสร้งให้เหงา
ใยฟ้ามืดมนมิด สนิทเนา คิดถึงเขาที่จากไป ใจมืดตาม
หากพรุ่งนี้ สุริยา ลาไปบ้าง คงอ้างว้าง ในหัวใจ ไม่สิ้นสูญ
โปรดเถิดฟ้า ส่งแสงให้ ใจอาดูร นี้สิ้นสูญความทุกข์เหงา และเศร้าใจ
*******************************
edit @ 2007/01/23 00:57:32